Ik denk dat er in geen enkele andere sport een even grote sportiviteit bestaat als in deze schietsport.Door het feit dat een algemene goede conditie voldoende is, maar dat vooral zelfbeheersing, concentratie, en techniek doorslaggevend zijn, is de leeftijd van de competitieschutters zeer uiteenlopend. Iedere atleet is ten volle verantwoordelijk voor zijn eigen resultaat. Met training en doorzettingsvermogen is iedereen in staat een redelijk niveau te halen in de schietsport. Wie zich een discipline eigen maakt en bereid is redelijk wat tijd in training te investeren kan tot de top of subtop geraken in België. Wie echter een echte topper wil worden moet keihard trainen, en dit, afhankelijk van het aangeboren talent, vaak gedurende jaren.
Omgaan met en bezit van wapens brengen een groot verantwoordelijkheidsbesef mee. Dit besef uit zich in de wijze waarop wij onze wapens bewaren en hanteren. Hou drie eenvoudige regels voor ogen, om de veiligheid te waarborgen :
I.Het schieten is immers een "inwendige" of een "concentratie" sport.Het is niet uitzonderlijk dat een schutter na een wedstrijd volledig uitgeput is, zowel mentaal als fysiek. Een wedstrijdkarabijn kan tot maximaal 5,5 kilogram wegen, luchtpistool maximaal 1500 gram.
II. Richt je wapen nooit op iets dat je niet raken wil ! Dit is eveneens een fundament. Wapens worden enkel op de doelen gericht, op de schietbaan.Naar een persoon wijzen is ondenkbaar. Niet per ongeluk, niet wanneer je wapen 'ontladen' is, nooit. Het is de onvergeeflijke fout die je kan maken.
III. Behandel een wapen altijd als ware het geladen !Vergewis je van ieder wapen waar je mee in aanraking komt, of het ontladen is ! Ook bij wapens waarvan je nooit zou verwachten dat ze geladen kunnen zijn! Raak nooit de trekker aan tenzij je de schietschijf in het vizier hebt en wilt schieten. Vertrouw ook nooit zomaar op beveiligingsmechanismen .
